Dashuria nuk është thjesht një ndjenjë romantike, por një proces kompleks biologjik që përfshin disa zona të trurit. Sipas studiuesve, kur biem në dashuri, truri çliron një sasi të madhe dopamine, hormoni që lidhet me kënaqësinë, shpërblimin dhe motivimin. Pikërisht kjo na bën të ndihemi të lumtur, të emocionuar dhe të përqendruar pothuajse vetëm te personi që na pëlqen.
Ekspertët shpjegojnë se gjatë kësaj periudhe, aktiviteti në zonat e trurit që lidhen me gjykimin racional dhe mendimin kritik zvogëlohet. Kjo është arsyeja pse shpesh idealizojmë partnerin dhe e kemi më të vështirë të vëmë re të metat apo sinjalet paralajmëruese.
Në të njëjtën kohë, rritet niveli i oksitocinës dhe vazopresinës, hormone që forcojnë lidhjen emocionale, besimin dhe ndjenjën e afërsisë mes dy njerëzve. Këto ndryshime biologjike krijojnë një gjendje që shumë studiues e krahasojnë me një “varësi të përkohshme”, pasi mendja kthehet vazhdimisht te personi i dashuruar.
Sipas shkencëtarëve, kjo është arsyeja pse njerëzit në fillimet e një historie dashurie shpesh marrin vendime më impulsive, neglizhojnë logjikën dhe përjetojnë emocione shumë intensive. Me kalimin e kohës, truri stabilizohet dhe marrëdhënia kalon nga faza e pasionit të fortë në një lidhje më të qetë dhe më të qëndrueshme, e bazuar te afërsia emocionale dhe besimi.