Kur biem në dashuri, shpesh kemi ndjesinë se partneri ynë është njeriu ideal, pa të meta. Edhe sjelljet që zakonisht do t’i konsideronim bezdisëse apo problematike, në fillim të një marrëdhënieje mund të na duken të parëndësishme. Por pse ndodh kjo?
Psikologët shpjegojnë se dashuria ndikon drejtpërdrejt në mënyrën se si funksionon truri. Gjatë fazës së parë të një romance, rritet prodhimi i dopaminës dhe oksitocinës, hormone që lidhen me kënaqësinë, afërsinë dhe lidhjen emocionale. Si pasojë, priremi të fokusohemi te cilësitë pozitive të personit dhe t’i minimizojmë ose injorojmë të metat e tij.
Ky fenomen njihet edhe si idealizimi i partnerit. Sipas ekspertëve, ai nuk është domosdoshmërisht negativ, pasi ndihmon në krijimin e lidhjes emocionale dhe forcimin e marrëdhënies në fazat e para. Megjithatë, me kalimin e kohës dhe pasi emocionet fillestare qetësohen, fillojmë ta shohim partnerin më realist, me cilësitë dhe mangësitë e tij.
Studiuesit theksojnë se çiftet që arrijnë të ruajnë një balancë mes idealizimit dhe pranimit të realitetit kanë më shumë gjasa të ndërtojnë marrëdhënie të shëndetshme dhe afatgjata. Dashuria e qëndrueshme nuk do të thotë ta shohësh partnerin si të përsosur, por ta pranosh ashtu siç është, me të gjitha anët e tij.