Dashuria nuk është thjesht një ndjenjë romantike, por një proces i ndërlikuar biologjik që përfshin trurin, hormonet dhe gjithë organizmin. Në momentin kur biem në dashuri, në tru aktivizohen zonat që lidhen me kënaqësinë dhe motivimin, duke çliruar substanca si dopamina, e njohur si “hormoni i lumturisë”. Kjo është arsyeja pse pranë personit që pëlqejmë ndihemi plot energji, optimizëm dhe emocion.
Në të njëjtën kohë, rriten edhe nivelet e oksitocinës dhe vazopresinës, hormone që ndihmojnë në krijimin e besimit, afërsisë emocionale dhe lidhjes afatgjatë mes partnerëve. Nga ana tjetër, adrenalina bën që zemra të rrahë më shpejt, pëllëmbët të djersiten dhe të përjetojmë atë ndjesinë karakteristike të “fluturave në stomak”.
Ekspertët shpjegojnë se dashuria mund të ndikojë edhe në mënyrën si mendojmë. Shpesh idealizojmë partnerin dhe fokusohemi më shumë te cilësitë e tij pozitive, ndërsa mangësitë kalojnë në plan të dytë. Kjo lidhet me mënyrën se si truri përpunon emocionet gjatë fazave të para të një marrëdhënieje.
Edhe pse me kalimin e kohës intensiteti fillestar mund të zbehet, lidhja emocionale zakonisht bëhet më e fortë. Kjo ndodh sepse organizmi kalon nga emocionet e forta të fillimit te një ndjenjë më e qëndrueshme sigurie, besimi dhe përkushtimi ndaj partnerit.